Pokazywanie postów oznaczonych etykietą anime. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą anime. Pokaż wszystkie posty

sobota, 16 lipca 2011

ANIME - Elfen Lied (2004)

Liczba odcinków: 13
Czas trwania: 24 minuty (jeden odcinek)
Alternatywne tytuły: Erufen rito

  Z nazwą "Elfen Lied" spotkałem się już kilka lat temu, ale - jak to często bywa - anime musiało poczekać na swój moment. Przewijało się w moim umyśle zawsze na myśl o seriach, które powinienem zobaczyć, żeby móc wypowiadać się w dyskusjach dotyczących japońskich animacji i w lipcu tego roku nadszedł czas poszerzenia moich horyzontów o tę niesamowicie kontrowersyjną sagę. "Elfen Lied" "przeleżało" w mojej pamięci prawie pięć lat. Zupełnie jak wyśmienite wino, chciałoby się powiedzieć. Cóż, nie tak zupełnie, ponieważ raz, że gdybyśmy porównywali anime z 2004 roku do alkoholu, musiałoby poczekać do mojej starości; dwa, iż daleki byłbym do tak górnolotnego znaku równości w przypadku serii, która zapisała się na kartach historii nagością, dosadną przemocą i hektolitrami krwi. Wzmianki o tragicznej historii miłosnej ukrytej za tą obrazoburczą "powłoką" docierają do odbiorcy dopiero na drugiej pozycji. Należy jednak pamiętać, że nie ma wyśmienitego anime, które nie wzbudzałoby jakichś kontrowersji, kłótni, przedrzeźniań i nieskrępowanej nienawiści, głównie internetowej. Dlatego ja o wszystkim wolę przekonywać się samodzielnie.

  Pierwszą w kolejności poznajemy Lucy. Naga dziewczyna o różowych włosach ucieka właśnie z jej dotychczasowego więzienia - tajemniczego, umieszczonego na małej wyspie kompleksu badawczego. A nie, przepraszam, nie "ucieka", tylko wychodzi spokojnie w stylu biblijnego Anioła Zagłady. Każdy żołnierz, który ma na tyle cojones, aby zbliżyć się do niesfornej osóbki, odpada niejako w przedbiegach - wybucha mu głowa, rozcina się w pasie lub traci losowo kończyny. Kule karabinów nie imają się Lucy, więc idzie powoli i nuci smutną melodię zapamiętaną z dzieciństwa. Wyspa jak to wyspa - ma tylko jedną drogę ucieczki. Przed pożegnalnym skokiem do morza, jednemu ze snajperów udaje się trafić dziewczynę ze snajperskiego działka przeciwpancernego (sic!). Zapewnia jej tym samym bezpieczną skorupę na przyszłe dni. W wyniku zaburzeń mózgu rodzi się bowiem...

  Nyuu. Alter ego Lucy - entuzjastyczna, radosna, budząca sympatię dziewczyna, która powtarza jedynie słodkim głosikiem swoje imię. W takiej postaci poznaje ją protagonista "Elfen Lied" - nasze ulubione "mokre kluchy" - Kouta, który przechadza się z kuzynką po plaży. Nyuu stoi w wodzie, ubrana jak ją pan Bóg stworzył. Zauważają na jej głowie dwa malutkie... rogi, ale zamiast ochlapać dziewczynę wodą święconą i spalić na stosie, zapewniają jej odzienie i nocleg. Nietrudno się domyślić, że Nyuu zostanie u chłopaka dłużej. Widz od razu zauważa też zarys miłosnego trójkącika: szczerą sympatię niesfornej Nyuu do Kouty, wstydliwą miłość, jaką darzy go jego kuzynka, Yuki oraz poligamiczne zapędy samego zainteresowanego. Jesteśmy też w lepszej sytuacji niż główny bohater, ponieważ znamy prawdziwą naturę rogatej dziewczyny i widzimy kłopoty, jakie ściągnie na siebie w najbliższej przyszłości jej prawdziwe "ja", przebudzające się od czasu do czasu. Organizacja, z której wcześniej tak brutalnie wydostała się Lucy, nie ma zamiaru siedzieć na czterech literach i czekać, aż dziewczynie zachce się wrócić. Nie zawaha się posunąć do niebezpiecznych (mała podpowiedź - także rogatych i różowowłosych) środków. Wkrótce nadmorska mieścina stanie się sceną dla iście szekspirowskiego widowiska.

   Historia jest ciekawa i wytrzymanie do końca nie stanowi żadnego problemu. Gorzej jednak wypada, gdy rozłożymy ją na części pierwsze - niektóre wątki zdają się zbyteczne lub opowiedziane po łebkach. I tak, z błyskiem w oku obserwować będziemy wspominane wyżej relacje Nyuu / Lucy - Kouta i jego kuzynkę z kompleksem Edypa oraz dołującą historię względnie zimnego jak lód naukowca Kuramy i konsekwencji wyborów, jakie dokonał w swoim życiu. Ziewniemy przeciągle za to patrząc, jak bezcelowa jest postać bezczelnego żołnierza Bando i zdziwimy się widząc, że ciekawa przeszłość bezdomnej Mayu nie ma właściwie żadnego znaczenia w opowiadanej rzeczywistości. Efektem są momenty "mocne" i "słabe", serwowane na zmianę - tych pierwszych wyczekujemy i trzymają nas przy ekranie podczas drugich, mniej interesujących.

Takich obrazków zobaczymy wiele - to nie jest anime
dla bardziej czułych widzów
  Wszelkie momenty nudy wynagrodzone zostają w wielkim (jak na skalę nadmorskiej miejscowości) finale. Od początku czuć, że będzie to historia bez happy endu, dlatego widzowie potrafiący szybko zżyć się z bohaterami powinni przyszykować paczkę chusteczek. Na pewno złapie nas, jak to pięknie ujmuje młode pokolenie, "tęga rozkmina" i próba odkrycia, co "autor miał na myśli". W moim odczuciu "Elfen Lied" to historia o konsekwencjach (słowo to padło już wcześniej i padłoby pewnie jeszcze kilkukrotnie) i o tym, jak wiele znaczy każdy pojedynczy gest w kierunku drugiej osoby. Próba pokazania, jak łatwo i bezboleśnie mogłoby być, gdybyśmy potrafili powiedzieć czasem "kocham", nie odwracając wzroku. W ten sposób na własnej skórze przekonałem się, że pod płaszczem kontrowersyjnej mieszanki wizualnej kryje się coś głębokiego.

  Pora jednak zająć się samym płaszczem. Czuły widz będzie zniesmaczony, zapewniam. Jego oczom pokazywać się będzie powolne odrywanie kończyn, znęcanie się nad zwierzętami (scena w sierocińcu jest, obok finału, najmocniejszym momentem "Elfen Lied"), eksplodujące głowy i morze gorącej posoki. Ja wiem, że krwistość to częsta cecha anime, ale tragiczna historia Lucy z pewnością stara się ustanowić w temacie kilka mniejszych rekordów. Nie inaczej jest z nagością, której ilość niektórych
może odrzucić. Tutaj jednak stanę dzielnie w obronie - tania erotyka, czyli wabik dla niewyżytych nastolatków jest ostatnim skojarzeniem, jakie nasuwa mi się na myśl o "Elfen Lied". To raczej alarm dla widza, swoiste hasło "nie boimy się o ciężkich tematach opowiadać w ciężki dla oka sposób". I ja to toleruję. Co nie zmienia faktu, że zwolennicy historii miłosnych, którzy reagują z krzykiem na emanujące przemocą produkcje powinni solidnie zastanowić się, czy chcą poznać tę serię. Ja ostrzegam, za ewentualny brak apetytu nie odpowiadam.

  Zawodzi grafika. O ile kreska jest znośna, tak projekty postaci niszczą przesłodzone, błyszczące oczęta na pół twarzy. To, co sprawdza się znakomicie w przypadku Lucy / Nyuu ("ludzkie" oczy Lucy i wielgachne słodziaki Nyuu, potrafiące rozmiękczyć największego cwaniaka we wsi), kompletnie nie sprawdza się w przypadku Kouty i jego kuzynki. Tracą przez to ogromną część swojej autentyczności. Drugim problemem jest ciosana animacja postaci, która wygląda, jak gdyby ktoś im wszystkim - wybaczcie - kij od miotły w tyłek wsadził. Muzyka za to bryluje i powtarzany na wiele sposobów motyw z chóralnego openingu wbija się w pamięć wyjątkowo skutecznie, niemal sam nucąc się pod nosem. Mam na to kilku świadków.

  "Elfen Lied" to dobra seria, najzwyczajniej w świecie, której kontrowersyjna otoczka i dzielnie walczący na internetowych polach bitwy fani zapewnili nieco zawyżony status. Ma swoje wady, jednak ich wielkość nie przeszkadza wcale w sycącym seansie. Świat przedstawiony nie pochłonie nas, pozostaniemy na zewnątrz, ale z pewnością na długo zapamiętamy tragiczną w skutkach historię pewnej dziecięcej przyjaźni.

- To co, 9/10?
Ha, chciałbyś :D
Ocena: 7/10

wtorek, 5 lipca 2011

ANIME - End of Evangelion (1997)

Film kinowy, zwieńczenie historii "Neon Genesis Evangelion"
Czas trwania: 92 minuty

   Fani "Neon Genesis Evangelion" potrzebowali dwóch lat, aby nakłonić twórców serii do stworzenia jej pełnoprawnego zakończenia. Zakończenia, na które - bądźmy szczerzy - zasługiwali tak fani, jak i samo anime, ponieważ jego odpowiednik z dwóch ostatnich odcinków zamykał (i tak w bardzo pokręcony sposób) tylko jeden wątek, rozgrywający się w dodatku poza światem rzeczywistym. Mnogość spraw "zewnętrznych" wciąż pozostała niewyjaśniona. Nie wyobrażam sobie kogoś, kto przeżył całe "Neon Genesis Evangelion" i zaraz po tym nie zobaczył "End of Evangelion". Mija się to z celem, uniemożliwia zrozumienie, do czego tak naprawdę dążono, tworząc tę ciężką, kontrowersyjną, kochaną lub nienawidzoną, ale jedyną w swoim rodzaju serię.

   Uspokajam także tych, którzy są w trakcie serii lub przed nią (chociaż się dziwię, że czytają taki tekst) - obędzie się bez zdradzania fabuły. Historia częściowo nawiązuje do słynnych dwóch ostatnich odcinków oryginału, chociaż - przynajmniej według mojej interpretacji - porzuca światełko nadziei, jakie zostawiały. Nic nie okaże się takie proste i wyraźne, każda decyzja będzie miała wiele odmiennych konsekwencji. Ludzkość stanie przed najważniejszym wyborem podczas oczekiwanego Trzeciego Uderzenia, wyborem dotyczącym jej istnienia i ewentualnej przyszłości. I cokolwiek by nie wybrała, nigdy nie uda się jej uszczęśliwić. Taka już jest nasza niedoskonała natura. Symbolicznie można potraktować wiadomość, że ten WYBÓR należeć będzie do nikogo innego, jak pogrążonego w głębokiej depresji czternastolatka. Shinji Ikari stanie się reprezentantem wszystkich ludzi żyjących na Ziemi.


  "End of Evangelion", co przewija się w wielu recenzjach, podzielić można na dwie części. Pierwsza z nich dotyczy ostatnich wydarzeń w Tokyo-3, czyli wielkiej wojny pomiędzy jednostkami Nerv-u i organizacją SEELE. Jest to jedna rozbudowana scena akcji, niejako reprezentantka pierwszej połowy "Neon Genesis Evangelion". Ukazana w mistrzowski sposób, dosadna, brutalna i naprawdę wielka w skali. Powoduje istny szczękopad i dostarcza wystarczającej ilości akcji, aby umożliwić drugiej części filmu...

   Zanurzyć się na powrót w surrealizmie i gęstym sosie mistyki. Krytycy drugiej połowy "Neon Genesis Evangelion" odnajdą tutaj dziesiątki nowych powodów do wyśmiewania się z fanów; nawet sami fani mogą poczuć się nieswojo. Tutaj właśnie przekonamy się, czym jest tajemnicze Trzecie Uderzenie i do czego tak naprawdę prowadzi. Wizje, których będziemy świadkami, można interpretować na dziesiątki sposobów lub uznać za absolutny bełkot i każda opcja jest tak samo odpowiednia jak inne. Ważne, że uważny widz zrozumie, co się w tym narkotycznym malowidle dzieje z głównym bohaterem i jaki jest tok jego rozumowania. Zobaczy, jaką podejmie decyzje i zupełnie osobiście już zinterpretuje legendarną scenę nad morzem, ostatnie sekundy tej wielkiej historii.


  Strona techniczna filmu bezdyskusyjnie powala. Większy budżet pozwolił na jeszcze lepszą kreskę (która prezentuje się świetnie nawet czternaście lat po premierze) i całkowite popuszczenie wodzy fantazji. Muzyka pozostaje raczej bez większych zmian, jeżeli przypadła Ci do gustu w anime, prawdopodobnie poczujesz się komfortowo w trakcie seansu. Do minusów trzeba zaliczyć pewne "niewygodne" sceny. To, co Shinji robi w szpitalu lub sposób, w jaki Misato motywuje młodego chłopaka do walki. Wrażliwy widz może poczuć się dotknięty tymi szczegółami, lekko zniesmaczony. Jakby do stworzenia wielkiej kontrowersji nie wystarczały dziesiątki zapożyczeń religijnych.

  Nie mam zamiaru kłamać - "Neon Genesis Evangelion" mnie pochłonął. Do filmu podchodziłem zatem z wielkimi nadziejami, które zostały spełnione lub nawet zmniejszone skalą wydarzeń na ekranie. Wiem także, że od teraz znacznie "zawyży" mi się gust, w górę pójdą oczekiwania wobec innych anime. Ale ta historia i kilka tygodni jej powolnego chłonięcia były tego warte. Kolejny "highlight" życia artystycznego za mną, pozostaje tylko zazdrościć wszystkim, którzy tę przygodę mają wciąż przed sobą.

Moja ocena: 10/10

niedziela, 3 lipca 2011

ANIME - Neon Genesis Evangelion (1995)

Liczba odcinków: 26
Czas trwania: 23 minuty (jeden epizod)
Alternatywne tytuły: Shin Seiki Evangelion, Ewangelia nowego stworzenia

  Przyszło mi się zmierzyć z prawdziwą legendą. Z kultem, którego potęgę poznawałem wraz z każdym kolejnym odcinkiem, a którego faktu istnienia wcześniej nie zauważałem. Gdy poinformowałem koleżankę "siedzącą" w anime, iż moim następnym celem jest ta właśnie seria, powiedziała mi wprost, że nigdy do niej nie podeszła, ponieważ przeraża ją fanowskie oddanie i wszystkie internetowe krucjaty prowadzone w imieniu / przeciw "Ewangelii nowego stworzenia". I dobrze wiem, że jakiekolwiek słowa padną w poniższej recenzji, stanę się nowym celem dla "świętych wojowników" bez życia prywatnego. Nikt nie powiedział, że życie internetowego publicysty jest usłane różami.

   Rzecz zaczyna się w momencie, gdy do Tokio-3, odbudowanej po historycznej katastrofie w roku 2000, znanej jako Drugie Uderzenie, stolicy przyjeżdża Shinji Ikari, czternastoletni, opuszczony chłopak. Jest świadkiem ataku na miasto przez olbrzymią istotę - Anioła (lub Apostoła, która to nazwa wydaje się bardziej adekwatna, jednak ogólnie przyjęło się pierwsze, bardziej "chwytliwe" tłumaczenie). Przyjeżdża po niego Misato Kutsaragi, jego przyszła opiekunka i substytut rodzica z krwi i kości. Do Tokio-3 bohater przybył na wezwanie swojego ojca, przywódcy jednostki Nerv, przez którego został porzucony po śmierci matki. Okazuje się, że tylko Shinji jest w stanie zasiąść za sterami olbrzymiego, biomechanicznego robota, Evangeliona i pokonać siejącego spustoszenie Anioła. O tym opowiada pierwszy odcinek swoistego kultu, jakim jest "Neon Genesis Evangelion".

  Jak łatwo się domyślić, nie będzie to jedyny Anioł, jakiego zobaczymy w całej serii. Istoty te pojawiają się coraz częściej, wszystkie próbują zdobyć główną siedzibę jednostki Nerv, w której przechowywane są Evy (pieszczotliwy, ale i nacechowany religijnie skrót od Evangelion). Z czasem przejawiają oznaki inteligencji i ewidentnego celu swoich ataków. My jednak skupiamy się bohaterach opowiadanej historii. Każdy bowiem zdaje się mieć naprawdę bolesną przeszłość, przez którą ma problemy w kontaktach społecznych i samoakceptacji. Szczególnie "ciężkim przypadkiem" zdaje się być główny (anty)bohater. Shinji nie potrafi zaaklimatyzować się w nowym środowisku, neguje rzeczywistość i liczy, że powrót do ojca pozwoli mu odkryć własną wartość.

   Wnikliwy czytelnik już na tym etapie zauważa pewną niezgodność. Najpierw się mu opowiada o wielkich potworach i biomechach, a później wyjeżdża z psychoanalizą bohatera. I tutaj właśnie pojawia się główny powód, dla którego "Neon Genesis Evangelion" osiągnęło taki sukces. Miesza się tutaj wyjątkowo efektowna walka robotów z Aniołami (skoncentrowana głównie w pierwszej połowie serii) i surrealistyczna wędrówka po świadomości psychicznie okaleczonych bohaterów, której skrzydła rozwijają się bardzo powoli, acz na tyle sukcesywnie, aby w dwóch ostatnich odcinkach definitywnie zamknąć akcję w głowie bohatera, pozostawiając wszelkie "zewnętrzne" wątki niedomknięte.

   Jest to powód największego uwielbienia, ale i niekończących się fal krytyki. Twórcy próbują pokazać, że owszem, stworzyli intrygujący świat i naprawdę skomplikowaną intrygę dotyczącą genezy Evangelionów i tajemniczego Drugiego Uderzenia, które zamieniło w pył większość naszej cywilizacji, ale nie to stanowi istotę ich opowieści (ulegli żądaniom fanów dwa lata później, tworząc kinowe zakończenie wszystkich wątków pod postacią rewelacyjnego "The End of Evangelion"). Punkt skupienia zamyka się w tym młodym, asocjalnym chłopaku i dwójce pozostałych pilotach Evangelionów. Jeżeli do interpretacji nie używamy kinowego dodatku, możemy pokusić się o stwierdzenie, że wszystkie "zewnętrzne" czynniki popychają tylko postaci z jednego stanu psychicznego w drugi, a zadaniem widza jest ich dokładnie śledzenie.

  Nie da się jednak nie zauważyć, że sposób, w jaki zmienia się charakter "Neon Genesis Evangelion" jest nagły i ciężkostrawny dla mniej wymagającego widza. W pewnym momencie walki, które wcześniej przypominały typowe kino akcji, stają się wyjątkowo udramatyzowane, brutalne i dwuznaczne. Intryga zaczyna się rwać, potrzeba sporego skupienia, aby wyłowić naprawdę istotne informacje z kilkusekundowych scen. Przyznam się, że po oglądnięciu serii potrzebowałem kilka rzeczy powtórzyć / sprawdzić w rzetelnych źródłach. Zmienia się także natężenie emocji, jakim atakują nas twórcy, aby w finale wybuchnąć z siłą wulkany i stanąć na równi z twórczością choćby Davida Lyncha czy Larsa von Triera. "Neon Genesis Evangelion" z prostego anime science-fiction przeistacza się w przypominającą bełkot mieszaninę surrealizmu i głębokiej psychoanalizy. Nie jest to rzecz dla wszystkich!

   Osobną sprawę stanowią często - gęste wątki religijne. Wiele osób uważa, że każdy drobny szczegół, naszyjnik Misato, wybuchy w kształcie krzyża, chóralne śpiewy przy atakach istot pozaziemskich, ukrzyżowane Anioły - wszystko to ma głębokie znaczenie i bez dokładnego przestudiowania ich istoty nie sposób prawidłowo odczytać przesłania "Neon Genesis Evangelion". Stanę odważnie przeciw takiej tezie; uważam, że symbolika ma dodawać całości pewnego elementu mistycyzmu, dawać do zrozumienia, że nie należy interpretować serii na jednym poziomie. I jakkolwiek na to nie spojrzeć, swoje zadanie spełnia i nie gryzie się z resztą obrazów. Tylko błagam, nie pisz, drogi Czytelniku, że anime to jest nowym odczytaniem Biblii. Nie idźmy aż tak daleko, dobrze?

  Trzecim elementem, który przesądził o sukcesie "Neon Genesis Evangelion", są z pewnością postaci. Obserwujemy całą paletę pragnących zrozumienia wykrzywieńców, od odrzuconego i wspominanego już Shinjiego, przez jego ojca, wyjątkowo okrutnego i najwyraźniej dążącego do jakiegoś osobistego celu, zimną jak lód Rei, przy której próby integracji naszego bohatera wyglądają niczym ćwiczony od lat fach, wychowaną w postapokaliptycznym piekle Misato, na kryjącej w pamięci bardzo bolesne wspomnienia związane z matką Asuce kończąc. Każda postać szuka na swój sposób pomocnej dłoni, ale zapomina przed tym wyciągnąć własną, przez co całkowicie "rozmija się" z innymi. Każdy chciałby być kochany, jednak nikt nie potrafi komuś na tyle zaufać, aby samemu rozpalić w swoim sercu uczucie. Oglądanie ich bywa ciężkie, czasem wywołują empatię, czasami pogardę, ale nie można im odmówić pewnej dozy namacalności. Z czego innego zazwyczaj wywodzą się nasze smutki, jeżeli nie właśnie z takich problemów?

   Strona techniczna. Jakość animacji, mając na uwadze rok, w którym miał premierę "Neon Genesis Evangelion", stoi na najwyższym poziomie. Wszystkie walki prezentują się efektownie, potęga mechów i Aniołów oddana została pieczołowicie (pomijając raczej odcinek, w którym Shinji i Asuka muszą nauczyć się "tańca"), postaci poruszają się na tyle realistycznie, na ile pozwalają możliwości animacji. Muzyka z kolei jest... nietypowa. Może się spodobać, nie musi; tylko opening przypadnie do gustu po kilku odcinkach każdemu bez wyjątku.

Czy ustrzeli wysoką ocenę? Czy mu się uda?!
   Rozpisałem się. Ale wciąż nie potrafię jednoznacznie podsumować tej serii. Jest absolutnie nietypowa i niepowtarzalna, z czym jednak niekoniecznie w parze musi iść fakt, że zaintryguje każdego. Jedni po połowie zaczną czuć się zagubieni, inni - tak jak ja - dopiero wtedy poczują, że rzeczywiście do czynienia mają z pewnego rodzaju fenomenem. Jedna osoba - na przykład niżej podpisana - poczuje się dobrze w pesymistycznej wizji natury człowieka, druga nie będzie potrafiła się z nią pogodzić. Do "Neon Genesis Evangelion" proste stwierdzenie "musisz przekonać się sam" pasuje jak ulał. Nie zwlekaj zatem, drogi Czytelniku, przekonaj się sam, czy do czynienia masz z ponadczasowym dziełem, czy nie potrafiącym zrozumieć samego siebie, zrodzonym ze złudnych przekonań bełkotem. Ja nie żałowałem.

Ocena: 9/10

poniedziałek, 21 marca 2011

ANIME - Death Note (2006-2007)


Liczba odcinków: 37
Czas trwania: 23 minuty (jeden epizod)
Polski tytuł: Notatnik śmierci

  Czy Fiodor Dostojewski, pisząc w XIX wieku szalenie inteligentną "Zbrodnię i karę", mógł spodziewać się, że ponad setkę lat później ktoś jego ideę zaadaptuje ponownie? Mało tego! Czy przez jego nietknięty jeszcze działalnością globalizacyjną umysł mogła przepłynąć myśl, iż ktoś tę historię rozbuduje do rozmiarów małego uniwersum? Na pewno nie. Jednak my obserwujemy spełnienie tych dziwnych, szalonych wręcz pomysłów w niezwykle popularnym anime; rosyjski humanista zaś w grobie pewnie wywija orła. Takie czasy, panie Fiodorze.

  Z "Death Note" (daruję sobie polskie tłumaczenie, gdyż brzmi wieśniacko niczym trzask suchego siana pod tyłkiem grubego farmera) po raz pierwszy zetknąłem się na początku swojej licealnej kariery. Oglądnąłem kilka odcinków i następnego ranka posunąłem się do haniebnego czynu - spowodowałem stan podgorączkowy kilkoma uderzeniami nadgarstka w termometr, czym zapewniłem sobie komfort umysłowy i możliwość "wciągania" kolejnych epizodów jak spaghetti. Takim sposobem otworzyłem się na anime, które wcześniej kojarzyłem wyłącznie ze "Smoczymi kulkami". I całkiem niedawno, gdy zastanawiałem się z lokatorami, jaką by to serię można oglądnąć w domowym zaciszu, na myśl przyjść mógł tylko "Death Note". Chciałem bowiem zmierzyć sentymentalny hit z dzisiejszym gustem. Wyciągnąć świeże wnioski lub po prostu przypomnieć sobie "stare, prostsze czasy".

Irytuje Cię młodsza siostra? Mama nie daje spokoju?
Lokator zostawia brudne naczynia? Dzwoń! Pozwól sobie pomóc!
  Light Yagami wiedzie idealne życie - dziewczyny go uwielbiają, jest najzdolniejszym uczniem w całej Japonii, ma seksowną grzywkę i kochającą rodzinę. Pewnego dnia, wracając z zajęć do domu, natyka się na czarny notatnik. Instrukcja umieszczona na wewnętrznej stronie okładki zdaje się kpić z czytelnika - głosi, że każda osoba, której nazwisko wpisze się na stronice notesu, zginie po upływie czterdziestu sekund. Któż by w to uwierzył? Na pewno nie Light. Jednak, siedząc przed telewizorem i obserwując zmagania policji z porywaczem barykadującym się w budynku szkoły, niejako dla zabawy, wpisuje jego nazwisko. Opryszek pada na zawał serca, gdy mija wspomniane cztery dziesiątki sekund. Okazuje się, że to "żadna ściema", notatnik - o czym Raito dowiaduję się dosyć prędko - należy do Ryuka, boga śmierci. Upuścił go na naszym świecie, ciekaw losów człowieka, który zdecyduje się notatnika użyć. W ten sposób wiąże się z młodym bohaterem, a jego poszukiwania czegoś do "zabicia nudy" owocują największym dramatem w historii ludzkości. Który oglądać będzie z nieustannym chichotem.

 
  Light wyprzedza swój ponad stuletni odpowiednik z powieści Dostojewskiego wyjątkowo odpornym kręgosłupem moralnym i... pewną dozą szaleństwa, które kiełkuje powoli w jego głowie. Nie poprzestaje bowiem na jednym morderstwie. Na całym świecie zaczynają ginąć "wszy", czyli przestępcy, którzy nie zasługują na prawo do życia. Sam bohater ma się nie tylko za jednostkę wybitną, postanawia zostać bogiem nowego świata. Stać się prawem samym w sobie. Wielkim okiem, które ocenia wszystkich ludzi i decyduje o wartości ich żywota.

  Ale na głębokie refleksje podczas oglądania "Death Note" nie ma czasu. Szybko bowiem tropem Yagami zaczyna podążać najwybitniejszy detektyw na świecie, tajemniczy L. Niekonwencjonalne metody i nierealna wręcz dedukcja naprowadzają go do osoby Lighta. Z odcinka na odcinek, jesteśmy świadkami coraz bardziej skomplikowanego pojedynku dwóch wybitnych inteligentów. I w tym elemencie animacji leży jej ogromny sukces. Pierwsze odcinki wciągają niczym dopiero zakupiony odkurzacz, aby później...

  Wystawić widza na akt wiary. I to dwukrotnie: drugą dziesiątką odcinków, pozbawioną większego napięcia, wlekącą się niczym na oślep w nieznanym kierunku oraz bardzo głośne "zakończenie" pierwszego sezonu (odcinek dwudziesty piąty), które - choć rewelacyjne - zapowiada pewne naciągnięcia w pozostałych dwunastu odcinkach. Bolączką "Death Note" jest zatem wystawienie niemal wszystkich kart na początku; atakowanie widza ogromną mieszanką napięcia, innowacji i świetnego klimatu, która na jakiś czas odlatuje do ciepłych krajów. A biedny, wtulony w fotel, oglądający człeczek, mając w pamięci to, co "było", zagryza wargi i przez lekko rzadkie "jest" zmuszony zostaje przejść. Całe szczęście, zostaje wynagrodzony jeszcze kilkoma wzlotami i naprawdę zachęcającym do refleksji zakończeniem.

  Pochwalić należy oprawę tego anime. Być może nie jestem wielkim znawcą, ale kreska robi spore wrażenie, odzwierciedlając otaczającą nas rzeczywistość i postacie ludzkie na poziomie pozwalającym zapomnieć, że to tylko animacja. Stroni też od groteskowych "zwyczajów", jak gęby na pół ekranu i dwudziestocentymetrowe kropelki potu na twarzy. Muzyka zaś to istny raj dla audiofili - pełne napięcia motywy przewodnie, chóralne kompozycje o rozmachu wielkości Godzilli i kilka przesmutnych perełek, które pojawiają się na tyle rzadko, aby każdy moment okraszony ich obecnością zapisać na stałe w naszych głowach. Piątka z plusem!

"Facet pisze straszne oszustwa... Light, wpiszże go, z łaski swojej, do notesu"
  Nie przeżyłem takiego oświecenia, jak we wspomnianych na początku czasach, jednak bawiłem się dobrze, oglądając "Death Note" po raz drugi. Nie jest to pozycja dla pragnących głębokich wstrząsów emocjonalnych filozofów, ale osoby, które z anime chcą wyciągać przede wszystkim sporą rozrywkę, do seansu są niejako zmuszone. Panie Fiodorze, takie czasy, że preferuje się wciągające sensacje niż ciężkie powieści. Ale jest szansa, że ktoś po "skonsumowaniu" "Death Note" sięgnie także po "Zbrodnię i karę". Niech Pan śpi spokojnie.

Ocena: 7,5/10